Zijn bekering ?

Foto Jan Nieuwsblad via Jos +-1982

Foto Jan Nieuwsblad via Jos +-1982

De Heer stond mij ergens op te wachten.  In 1975 was er een eerste ontmoeting, schijnbaar banaal, die mij van de wijs bracht.  Ik was bezig een paard te borstelen toen een landbouwer die ik kende mij aansprak : “Hé dokter, men geeft zich in het leven soms veel moeite voor weinig”.  Ik was geërgerd, misnoegd, maar zijn opmerking had me geraakt.  Een tijd later kwam een priester van een naburig dorp mij bezoeken.  We hebben over van alles gepraat, maar niet over religieuze problemen.  Ik was getroffen door de echtheid van die man, waarvan ik aanvoelde dat hij zeer toegewijd was, geëngageerd, vrij van alle bezit.  Veel vragen rezen in mij op : wat motiveert die man om zo te leven ?  Vanwaar haalt hij de kracht ?  

De volgende zondag was ik in zijn kerk, uit nieuwsgierigheid.  In feite wilde ik zijn mis bijwonen.  Bij het begin van de eucharistie zei hij : “ik zou jullie iets over het lijden willen vertellen”.  Ik dacht bij mezelf : “Het lijden ?  Wat kan zo’n pastoortje mij over het lijden leren ?  Dertig jaar lang heb ik niets dan lijden gezien”.  Bij de homilie heeft hij eenvoudig herhaald : “Ik heb jullie gezegd dat ik over de zin van het lijden zou spreken”.  Terzelfdertijd toonde hij ons heel traag een klein kruisbeeld.  In mijn voorbije leven had ik honderden kruisbeelden gezien, maar deze keer stortte mijn wereldje ineen.  Ik begon te schreien als een kind.  Ik was de kerk binnengetreden als een meneer en nu was ik nog een klein ventje, gebroken, op de knieën.  Eén gedachte hield mij bezig : “Jezus heeft alles voor jou gedaan, tot de laatste druppel van zijn bloed gegeven, en jij, hebt voor Hem niets gedaan.  Je hebt zelfs nooit meer aan Hem gedacht”.

Na de mis ben ik bij die priester gegaan, ik stond er verslagen bij : “Ik weet niet wat er met mij gebeurd is …”.  Hij antwoordde : “Ik heb het gezien, je hebt de Heer moet; Hij wachtte je al lang op, maar je hebt Hem nooit willen bezien.  Nu dat je Hem goed bekeken hebt, zal Hij je nooit meer loslaten”.  Eerlijk gezegd begreep ik er niets van.  De pastoor heeft mij een boek gegeven : ‘Om het hart van de massa’, geschreven door René Voillaume met de beschrijving van het leven van de kleine broeders van Jezus, de volgelingen van Charles de Foucauld.  Een uur voordien zou ik het boek geweigerd hebben of misschien wel aanvaard uit beleefdheid om het ergens op te bergen.  Wat zou ik gedaan hebben met een boek over spiritualiteit.  Maar alles was veranderd.  De geschiedenis van broeder Charles heeft me sterk aangegrepen : nog zo iemand die echt is, uit één stuk, zonder compromissen.  Ik heb terug leren bidden en de Blijde Boodschap gelezen.  Ik was ook enthousiast over de geschiedenis van bekende figuren onder Jezus’ volgelingen : Teresia van Lisieux, waarvan ik het boek : ‘Geschiedenis van een ziel’, met de grootste onverschilligheid was voorbij gelopen, Franciscus van Assisië, Don Bosco, Vincentius a Paulo.

↓