Waarom zij wel en anderen niet ?

Deze mensen zijn bezweken onder hun problemen.  Anderen kunnen misschien dezelfde of zwaardere problemen verwerken, maar zij konden het op een bepaald ogenblik niet meer aan en zijn van de regen in de drop terecht gekomen.  Het is dan ook niet zo vanzelfsprekend om hier een kentering in te krijgen.  Een relatie die kapot gaat, het overlijden van een kind, een trauma uit de kinderjaren, en nog vele andere dramatische gebeurtenissen kunnen een mens zo kwetsen dat hij voor het leven getekend is.

Het zijn verborgen handicaps, onzichtbare lidtekens, die men meedraagt, soms zonder het zelf te beseffen, en die men zolang mogelijk, bewust of onbewust, voor de buiten­wereld probeert te verbergen.  Men heeft misschien al 100 maal geprobeerd op­nieuw te beginnen en besloten : “Zover mag het niet meer komen, nu is het gedaan, ik ga anders le­ven.”  Totdat men, na de zoveelste mislukking, moet aanvaarden dat het misschien nooit zal beteren.  Zelfs dokters, psychologen of sociale assistenten kunnen het niet veranderen.  Uiteindelijk staat men er toch weer alleen voor en moet men trachten zichzelf te aan­vaarden zoals men is en leren leven met zijn onmacht.

Deze groep van mensen die het goed gehad hebben, maar die door allerlei problemen in de marginaliteit terecht gekomen zijn, kan misschien het beste omschreven worden als de zieke vierde wereld.  Door hun onmacht en onevenwicht, op zovele verschillende domeinen, zijn ze op dit ogenblik niet bij machte, niet gemotiveerd om hun leven terug zelf in handen te nemen.  Hen kost wat kost terug in die maatschappij willen plaatsen, zal leiden tot een nieuwe mislukking.  Toch vinden sommigen opnieuw een beetje evenwicht en kunnen ze, op hun manier dan, terug in die
samenleving leven. 

↓